|
|
 |
|
Tipboek Cello is een handige en helder geschreven gids voor
beginnende en ervaren cellisten die meer over hun instrument
willen weten. Met talloze prak-tische en muzikale tips over
het kopen en huren van een cello, over het uitzoeken van
strijkstokken en snaren, over stemmen en over het onderhoud
van je instrument, en met een compleet cellistenwoorden-boek.
Ook aanvullende hoofdstukken over de ge-schiedenis, de
familie en de bouw van de cello ont-breken niet. Geschreven
in samenwerking met cellis-ten, docenten, bouwers en andere
deskundigen, en |
|
|
|
aanbevolen door Quirine Viersen, Anner
Bijlsma en Julian Lloyd Webber. Hieronder vind je een greep
uit dit 132 pagina’s tellende boek.
Geweldig: alles over mijn
lievelingsinstrument op een rijtje, en er na zo-veel jaren
spelen ook nog van alles over leren!
– Quirine Viersen
Wolftonen
Veel goede cello’s hebben last van wolftonen: bij
bepaalde toonhoogtes lijkt de klank te gaan stotteren, of te
huilen, zoals een wolf. Als je wilt weten of een cello
wolftonen heeft, probeer dan in elk geval de tonen d en fis
(klein octaaf) op de G- en op de C-snaar. Hoe dichter je bij
de kam speelt, hoe eerder je ook heel zwakke wolftonen zal
horen. Soms hoor je ook wolfto-nen bij andere toonhoogtes.
Een wolftoon wordt veroorzaakt doordat een deel van de cello
trilt op een snelheid die bijna gelijk is aan het aantal
trillin-gen van de toon die je speelt (zie verderop). Om
wolftonen tegen te gaan kan je een aan een veer opgehangen
gewicht in je cello laten plaatsen: de trillingen van dat
gewicht vangen de ongewenste trillingen van het instru-ment
op, zeg maar.
Andere
oplossingen
Soms kan de wolf ook gestopt worden door tussen kam en
staartstuk een klein gewichtje (een wolfdoder) om de
stotterende snaar te schuiven. Waar precies is een kwestie
van proberen. Een lichte wolftoon wil nog wel eens
verdwijnen door een sourdine te gebruiken, of door een
zwaardere of een lichtere kam te laten plaatsen, of een
lichter staartstuk, of door dunnere, wolfraam-omwikkelde
snaren te gebruiken. Een wijnkurk tussen je staart-stuk en
je bovenblad schuiven kan ook helpen, maar dan demp je veel
meer dan alleen de wolftoon. Als een wolftoon tijdens het
spelen opeens de kop opsteekt, kan je proberen hem te
stoppen of te verminderen door meer druk op je stok uit te
oefenen, of door je cello tussen je knieën te klemmen. Wat is
een wolftoon precies? Bij bepaalde toonhoogtes kunnen delen
van het instrument heel sterk meetrillen of resoneren.
Als dat aantal trillingen (de frequentie) bijna
net zo hoog is als het aantal trillingen van de toon die je
speelt, dan heb je kans op een wolf. Een voorbeeld: bij de
toon fis in het klein octaaf trilt de snaar ongeveer 185
keer per seconde (185 hertz). Heb je een cello met een
sterke eigen resonantie van 180 hertz, dan hoor je een wolf
die vijf keer per seconde stottert: het verschil tussen die
twee frequenties.
Verdwijnen en verschijnen
Wolftonen tegengaan is heel simpel, op papier: je moet die
resonantie(s) van het instrument veranderen zodat ze niet
meer in de weg zitten. Dat doe je door gewicht toe te
voegen, of door bepaalde onderdelen juist wat lichter te
maken. Zo zijn er wel wolftonen verdwenen door een mes onder
de toets te plakken (echt waar), maar ook door de toets
juist iets in te korten. Omdat wolftonen kunnen verdwijnen
als je iets aan een cello verandert, kunnen bij bepaalde
veranderingen natuurlijk ook wolftonen verschijnen. Een
nieuwe basbalk kan opeens voor wolftonen zorgen,
bijvoorbeeld. Grappig – of eigenlijk niet zo heel grappig:
goedkope instrumenten hebben maar zelden last van wolftonen,
omdat ze daar niet voldoende sterke resonanties voor hebben.
Daarom klinken zulke instrumenten vaak ook vrij vlak. Goede
cello’s hebben juist bijna altijd wel ergens een wolftoon.
Meer weten?
Meer weten over je instrument, over strijkstokken,
verschillende soorten snaren, hars en nog veel meer? Lees
Tipboek Cello!
 Bestellen ...
|
|
Neem
een gratis abonnement
...