|
|
"Veel mensen in koren hebben het gevoel
dat zij persoonlijk niet zo belang-rijk zijn en dat ze zich
kunnen verschuilen in de groep, qua stem en fysiek. Maar elk
individu telt mee. Een koor is een verzameling van
individuen die samen iets moeten uitdragen."
Grieks theater
Dat podiumpresentatie alleen iets is voor popkoren en vocal
groups, bestrijdt Trudy: "De basis van elk kooroptreden is:
je bewust zijn van je uitstraling. Dat geldt ook voor
'klassieke' koren. Daar doe ik vaak basisoefeningen mee. Ik
begin met een gewone kooropstelling, maar dan wel zo dat
iedereen ge-zien wordt. Mensen moeten voelen hoe de afstand
is tot de ander en hoe ze één geheel moeten vormen. Veel van
die oefeningen komen uit het Griek-se theater. De oude
Grieken hadden die krachtige spreekkoren. Een zang-koor moet
in feite ook gezamenlijk spreken. Probeer maar eens met een
koor gelijktijdig een zin te zeggen. Dat is heel moeilijk.
Net als bijvoorbeeld samen lopen en tegelijk een krachtige
groep blijven. Ik doe ook oefeningen in terug-gaan naar niets, naar nul. Ik
laat het koor alleen maar staan en ademen. Daarmee krijgen
mensen een soort bewustzijn: als we samen niets doen, dan
staan we heel stevig en als we gaan bewegen, dan heeft dat
een be-tekenis. Mensen bewegen vaak onbewust als ze zingen,
terwijl je bewe-ging bewust moet gebruiken. Als het hele
koor ineens naar rechts kijkt, heeft dat een enorm effect.
Als je bereikt hebt dat mensen zich bewust zijn van hun
uitstraling, heb je niet veel meer nodig om iets moois neer
te zetten. Je maakt bijvoorbeeld twee verhogingen op het
podium, je zet daar twee groepen op en je zet een groep in
het midden, dat heeft al zo veel betekenis. Je kunt het zien
als een heel eenvoudige vorm van choreografie. Het koor
hoeft bijna niets te doen, alleen zich af en toe te
verplaatsen. Maar het werkt alleen als de koorleden die
basis hebben van uitstraling en individuele kracht.
Individueel geneuzel
Als de basis gelegd is, ga ik verder werken aan
de inhoud. Als zanger moet je bewust zijn van wat je zingt.
Je kunt bijvoorbeeld ieder lied een soort thema meegeven.
Dit lied gaat over liefde, dit lied gaat over wanhoop, als
je dat in je bewustzijn kun zetten, gebeurt er al heel veel.
Je moet niet de tekst gaan acteren. Soms wil een koor een
lied 'ondertitelen'. Precies de tekst uitbeelden,
bijvoorbeeld golfbewegingen maken met je handen bij het
woord golven. Dat is individueel geneuzel en dat werkt niet.
Een koor dat samen de zee is, werkt wel mooi. Met een
klassiek koor in Maastricht heb ik een keer Dido and Aeneas
gedaan. De solorollen werden gezongen door studenten van het
conservatorium. Het koor deed de koorstukken. Ze acteerden
wel, maar vooral samen als groep. Als ze bijvoorbeeld
matrozen waren liet ik ze aan touwen trekken. Dat waren geen
kleine friemelbewegingen, ze deden het heel erg samen. En
pas geleden heb ik met een popkoor een voorstelling gemaakt
met het thema Jason en de Argonauten. Het achterdoek was in
de vorm van een zeil, wit en driehoekig. Als de Argonauten
in de boot zaten, stond het koor in een v-vorm te zingen. Ze
hadden stokken in hun hand waarmee ze roeiden. Voorop stond
een vrouw als boegbeeld die op dat moment ook een solo zong.
Het koor was de boot. Noem je dat acteren, nee, ik niet. Het
is bewegen, het is je bewust zijn van waar je mee bezig
bent. En dat heeft dan wel weer alles met acteren te maken. Als regisseur moet je mensen via allerlei wegen zover
krijgen dat ze zich kunnen uitdrukken. Soms blijven mensen
tot het eind toe in de weerstand. Bij het koor waarmee ik Dido and Aeneas
deed, wilden sommige koorleden alleen zingen en liever niet
gezien worden. Die hadden het moeilijk met bewegen. Dat
vraagt veel geduld van me en ook veel geloof in waar ik naar
toe ga. Uiteindelijk bij de voorstelling waren ze razend
enthousiast. Dan voelen ze pas wat een goede uitstraling
doet met het publiek en wat het doet met henzelf."
Bron: Zing Magazine nr. 14 |
|
